Students for Students is een organisatie voor en door studenten. Zoover steunt de zes studenten (Olaf, Tom, Giselle, Timo, Chrisje en Bob) in hun 21-daagse reis naar Burkina Faso voor het goede doel. Hier op het Zoover-weblog doen zij verslag van hun reis naar Afrika.
Het goede doel van de reis: “Vrijdag 2 juli 2010 jongstleden zijn wij met drie terreinauto’s vanuit Nijmegen vertrokken naar Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso. Deze 9000 kilometer lange reis wordt ondernomen om aandacht te vragen voor de ontwikkeling van beroepsopleidingen in West-Afrika”.
Dag 1 en 2 – Lief zijn voor de motor
Na een mooi afscheid in Nijmegen zijn we uitgezwaaid door familie, vrienden en sponsoren. De reis begint nu echt.
Na de eerste korte etappe van Nijmegen naar Eersel begon na drie uurtjes slaap één van de langste afstanden van de reis. Van Eersel naar Domps in het Zuid-Oosten van Frankrijk op een ‘rode’ zaterdag. Na een file in Belgie begon de auto blauwe rook uit te stoten, dat duidt op een probleem met de olie. Na twaalf-en-een-half uur komen we aan bij de ouders van Chrisje die een heerlijke maaltijd en zes vers opgemaakte bedden klaar hebben staan. Na onze laatste nacht op echte matrassen zijn de mannen met Bert, de vader van Chrisje, aan de Patrol gaan klussen. Na de inspectie bleek dat de kleppendekselpakking eruit is geknald. Ze hebben deze er afgedraaid, goed schoongemaakt en met vloeibare pakking gerepareerd waarna we gelukkig weer verder kunnen.
Je moet lief zijn voor de motor, heel lief.
De reparatie heeft ons veel tijd gekost en we besluiten niet direct een etappe van 800 km af te leggen, maar wel een eind Frankrijk te doorkruisen tot aan Mimizan. Toeval kent geen grenzen, de voorzitter van de 4×4 club staat ook op de camping en heeft samen met Bob naar de auto gekeken en ons vervolgens een kratje bier gegeven. Zijn tip van de dag: “je moet gewoon lief zijn voor je motor, heel lief zijn”. Ondertussen zijn de taken heerlijk geëmancipeerd verdeeld: de mannen werken aan de auto’s en tenten, de vrouwen testten voor de eerste keer de geïmproviseerde keuken in de achterbak van de auto.
Dag 3 – Vroeg opstaan en kilometers maken
We zijn inmiddels de Franse grens gepasseerd, het motto van vandaag is: vroeg opstaan en zo ver mogelijk doorrijden om de schade van gisteren enigszins in te halen. Het eerste gedeelte van de reis verloopt snel en voorspoedig. Onderweg in Frankrijk proberen we bij verschillende garages aan een kleppendekselpakking te komen, maar helaas zonder resultaat. Op goed geluk doorrijden dan maar en hopen dat de auto geen kuren krijgt.
Bij Burgos, zo’n 150 kilometer ten noordoosten van Valladolid, onze eindbestemming van vandaag, begint de Nissan Patrol nu serieus te sputteren en stoppen we noodgedwongen bij een tankstation in het lelijkste gedeelte van Spanje. Hup, Timo en Bob weer onder de auto. Olaf en Tom zitten relaxed met een boekje op een klapstoel in de zon en Giselle en Chrisje zijn in het hotel internet bietsen om een camping in de buurt te kunnen zoeken. Doorrijden zit er namelijk echt niet in met de Patrol van team 1.
De avond nadert en Giselle en Chrisje besluiten op het tankstation een heerlijke chili-zonder-carne uit de achterbak te toveren. Om 8 uur ’s avonds rijden we voorzichtig naar een camping 25km verderop in de bergen, waar we rond half 11 dan eindelijk aan een wijntje zitten op onze riante campeerplekken (onze commerciële man Tom regelt namelijk bij elke camping korting of extra gratis plekken).
Dag 4 – Spanje doorkruisen
Bob en Tom vertrekken ‘s ochtendsvroeg naar een autogarage in de buurt van Burgos. De eigenaar is er niet dus moeten ze nog eens 15km naar het volgende dorp. De automonteur aldaar steekt zijn hoofd onder de motorkap en concludeert dat er (gelukkig) niets ernstigs aan de hand is. Hij wilde Bob en Tom nog wel iets meegeven: “de olie goed op peil houden en rustig rijden, dan haal je Burkina Faso wel”. Op het moment dat de jongens terug waren op de camping hebben we snel alles ingepakt en zijn we de auto’s ingesprongen om de ‘verloren’ kilometers in te kunnen halen.
Olie goed op peil houden en rustig rijden, dan haal je Burkina Faso wel.
Zoals gepland strijken we neer op een camping in Cacéres, ten zuidenwesten van Madrid, in de Spaanse woestijn. Met 44 graden op de thermometer en geen schaduw te bekennen is het erg warm. Gelukkig kunnen we na het zien van de wedstrijd Nederland-Uruguay in de campingkantine nog een frisse duik in het zwembad nemen om af te koelen van deze hete dag. En dan weer snel de tent in om uit te rusten voor de volgende etappes: Algeciras en Rabat, we gaan naar Afrika!
In een korte tijd is er weer veel gebeurd. Inmiddels hebben we Spanje verlaten en ons ‘eerste wiel aan land gezet’ op het Afrikaanse continent, is ons reactievermogen op de proef gesteld door in Marokkaanse steden te rijden en hebben we overheerlijke tajine gerechten geproefd.
Dag 5 – Bijna in Afrika
Lekker vroeg opstaan om een duikje in het zwembad te nemen voor vertrek zat er helaas niet in vandaag, want de Spaanse werkdag begint pas om 11 uur en de opening van het bad dus ook. Dan maar een ijskoude douche om af te koelen en vlug in de auto om van het binnenland van Spanje, Cáceres naar de kustplaats Algeciras te rijden.
Eerst weer door de uitputtende droge hitte, om vervolgens door het meest winderige deel van Spanje te rijden. Vanaf Sevilla tot aan Algeciras was het steeds meer werk om de auto recht op de weg te houden, omdat de zijwind steeds sterker werd.
De windmolens namen toe naarmate de kust naderde en boven Tarifa bestond het uitzicht alleen nog maar uit witte molens. Aangekomen in Algeciras bleek de camping die we hadden uitgezocht niet meer te bestaan (red: ‘je had het kunnen weten’, kijk eerst op zoover), dus zijn we terug naar Tarifa gereden om ons te installeren op een grote camping aan zee. Met het gejuich van een Spaanse overwinning op de achtergrond hebben we een heerlijke salade gegeten en onze tenten vastgesnoerd aan de auto’s in de hoop dat ze zouden blijven staan in de enorme wind.
Aangekomen in Algericas bleek de camping niet meer te bestaan.
Dag 6 – De oversteek
De oversteek naar Marokko verliep geleidelijk, Algeciras voelde namelijk al redelijk Marokkaans aan. Het kopen van de tickets voor de ferry verliep voorspoedig en de prijs viel voordeliger uit dan we hadden ingeschat. We werden direct bijgestaan door twee mannetjes die precies wisten waar we het voordeligst konden boeken, in ruil voor een paar eurootjes natuurlijk. We reden Afrika binnen op Spaans grondgebied in de stad Ceuta.
De Spaanse grens reden we zo voorbij, maar bij de Marokkaanse grens moesten de auto’s en inzittenden geregistreerd worden. Twee Marokkaans-Nederlandse meisjes, beiden met zwaar Amsterdamse tongval, hielpen ons toen een aantal mensen voor wilden kruipen door ze in het Arabisch boos toe te spreken. Een aantal formulieren, oranjegadgets (beesies en klappertjes) en stempels later konden we weer doorrijden, veel sneller dan verwacht.
Nachtrust zat er ook niet in, want de wekker stond weer op zes uur.
300 kilometer later stonden we op de camping in Kénitra, net boven Rabat, de hoofdstad van Marokko. Wat op het eerste gedeelte een traditioneel, conservatief plaatsje leek, werd direct uit de lucht geholpen. Uit de ene tent met een grote Marokkaanse familie kwam knetterharde Hollandse housemuziek, voor de andere tent zat een oudere traditioneel geklede vrouw met haar hoofd mee te bouncen op ‘50cent’ en ‘Fergalicious’ en meisjes in bikini liepen af en aan. Nachtrust zat er ook niet in, want de wekker stond weer op zes uur en er was een trommelconcert met geluidsinstallatie naast de camping die om 2 uur ‘s nachts de laatste toegift gaf.
Lees verder op het weblog van Students for Students
Mooi initiatief op weg naar een prachtig gebied op onze aardbol!